|
Ik wilde echter geen risico’s lopen en wilde ook (indien mijn trainingsprogramma het zou toelaten) mijn studiekennis in praktijk omzetten. Op die wijze werkte ik ‘deeltijds’ bij een firma (mijn huidige werkgever!) waar het werk mij enorm lag en waar ik kon genieten van faciliteiten om mijn sport optimaal uit te oefenen. Ik werkte aan mijn na-carrière én creëerde daardoor een gevoel van zekerheid naar de toekomst. Dit gevoel gaf me ook meer vertrouwen naar die toekomst waardoor ik zorgeloos kon trainen en beter presteerde. Mijn tijd optimaal invullen in functie van mijn doel – goud op de Spelen - was mijn prioriteit, maar ik wou ook oog hebben voor de toekomst en wilde daarom nagaan hoeveel tijd mijn ideaal programma vroeg, zodat ik een combinatie topsport en werk kon uitoefenen.. Mijn deeltijdse werkgever was toen al zeer trots op mijn (kleine) deel in de firma. Hij is nu mijn voltijdse werkgever omdat de overstap vlekkeloos is verlopen en ik mijn job kende.
Een andere vriend van mij was een wielrenner van hoog niveau. Vooral op de piste behoorde hij tot de top maar ook op de weg won hij zijn wedstrijden. Dank zij het wielerteam Topsport Vlaanderen legde hij de juiste weg af en genoot hij van een perfecte opleiding richting successen op de piste tijdens de Olympische Spelen . Deze sport geeft financiële meer mogelijkheden dan andere sporten, maar toch was ook hier “de wet van de topsport” aanwezig en moesten sommigen afhaken.
Lees verder »
| 
